எச்சரிக்கை

ஆன்மிகப் பயணம் வலைப்பக்கங்களில் வெளிவரும் பதிவுகள் என் சொந்த உழைப்பினால் உருவானவை. காப்புரிமை என்னைச் சேர்ந்தது. அதைப் பயன்படுத்துவோர் என் அனுமதி இல்லாமல் பயன்படுத்தக் கூடாது என எச்சரிக்கப் படுகின்றனர்.

Saturday, May 12, 2018

ஶ்ரீரங்க ரங்கநாதனின் பாதம் பணிந்தோம்!

குலசேகரனுக்குள் எச்சரிக்கை மணி ஒலித்தது. ஆனாலும் அவன் அங்கிருந்து திரும்பிச் செல்ல முடியாததொரு நிலை. அப்படிச் சென்று விட்டான் எனில் இந்த ராணி அவன் பேரில் என்ன பழி போடுவாளோ! எதற்கும் தயாராக இருப்பாள் போல் தெரிகிறதே! கலங்கினான் குலசேகரன். ராணியோ அவனை மலர்ந்த முகத்துடன் உள்ளே வரும்படி வரவேற்றாள். எதற்கு இத்தனை மரியாதையும் உபசாரங்களும் செய்கிறாள் எனக் குலசேகரன் மறுபடி திகைத்தான். அவள் மறுபடி அவனை உள்ளே அழைக்கத் தயங்கித் தயங்கி உள்ளே நுழைந்தான் குலசேகரன். அவன் உள்ளே நுழையவும் அந்த அறையின் எந்த மூலையில் இருந்தோ இனிமையான கீதம் எழும்பியது. சுற்றும் முற்றும் பார்த்தக் குலசேகரன் மேலும் திகைக்கும்படி அந்த அறையில் ஓர் மூலையில் பல அழகான பெண்கள் வாத்தியங்களை இசைத்துக் கொண்டு பாடிய வண்ணம் இருக்க இன்னும் சிலச் சேடிப் பெண்கள் பூக்களை வழி நெடுகத் தூவிக் கொண்டே செல்ல தூப, தீபங்களின் வாசனை மனதைக் கிறுகிறுக்கச் செய்ய ஆரம்பித்தது. கூடத்து நடுவே போடப்பட்டிருந்த ஓர் பொன்னால் ஆன சிஙாதனத்தில் குலசேகரன் அமர்த்தப்பட்டான்.

அந்த அறையிலே மனதை மயக்கும் ஓர் அதிசய வாசனை கலந்த மணம் வீசுவதைக் குலசேகரனால் உணர முடிந்தது. அது அவன் அறிவை அழித்துவிடுமோ என அஞ்சினான். அவனையும் அறியாமல் அந்தப் பெண்களையும் அங்கிருந்த இனிமையான சுகந்த மணத்தையும் ரசிக்க ஆரம்பித்த வேளையில் ஓர் தங்கக் குடுவையில் பழ ரசத்தை நிரப்பி ராணி கிருஷ்ணாயி அவனிடம் நீட்டினாள். கிட்டத்தட்ட அவன் வாயில் புகட்டும் அளவுக்கு அவள் கொண்டு போகக் குலசேகரன் அதைக் கையில் வாங்கிக் குடித்தான். இத்தனை அற்புதமான பழ ரசத்தை இதுவரை தான் அருந்தியதே இல்லை என்பதையும் உணர்ந்தான்.  ராணியைப் பார்த்து ஏழையும் அநாதையும் ஆன அவனுக்கு இத்தகைய உபசாரங்கள் செய்வது எதற்காக என்றும் கேட்டான். ஆனால் கிருஷ்ணாயியைப் பார்த்ததும் அந்தப் பழ ரசம் அளித்த போதையினாலோ என்னவோ அவனையும் அறியாமல் புன்னகை பூத்தான். அதைக் கண்டு கொண்டு கிருஷ்ணாயி அருகிலிருந்த சேடியிடம் இன்னும் கொஞ்சம் பழரசம் கொண்டு வரும்படி பணித்தாள்.

என்ன இருந்தாலும் குலசேகரன் இளைஞன். வாழ்க்கையின் ருசிகளை உணராதவன். படிப்பிலும் போர்ப்பயிற்சிகளிலுமே நாட்களைக் கழித்தவன். அவன் அம்மாவும் உயிருடன் இருந்து அரங்கத்திலும் பிரச்னைகள் ஏற்படவில்லை எனில் அவனுக்கும் ஓர் மனைவி வாய்த்திருப்பாள். வாழ்க்கையின் இன்ப, துன்பங்கள் அவனுக்கும் புரிய ஆரம்பித்திருக்கும். ஆகவே இப்போது இந்தப் பழரசத்தின் ருசி அவனை மயங்கச் செய்ததில் ஆச்சரியம் இல்லை அல்லவா? ராணியால் வரவழைக்கப்பட்ட இன்னொரு குடுவைப் பழ ரசத்தையும் அனுபவித்துக் குடித்தான் குலசேகரன். கிருஷ்ணாயி அந்தக் குடுவையை அவன் கையிலிருந்து வாங்குகையில் தன் விரல்கள் அவன் விரல்கள் மேல் படுமாறு வைத்துக் கொண்டு வாங்கவே குலசேகரன் உடலில் மின்சாரம் பாய்ந்தது போல் ஓர் சிலிர்ப்பு ஏற்பட்டது.

அவன் கண்கள் பழரசம் கொடுத்த போதையினால் மின்னின. கிருஷ்ணாயியைப் பார்க்கையில் அவள் சௌந்தரியமே அவன் மனதில் நின்றது. அவள் ஓர் ராணி, தான் சாதாரண வீரன், அரங்கனுக்குப் பணிகள் செய்யவே லட்சியம் கொண்டவன் என்பதெல்லாம் மறந்து விட்டது. தன் உடையை முக்கியமாக மேலாடையை அவள் தரித்திருந்த பாணியில் அவளின் அழகான ஒட்டிய வயிறும் நாபிச் சுழிப்பும் கண்களில் படக் குலசேகரன் கைகள் துறுதுருத்தன. தன்னுள் எழுந்த இத்தகைய உணர்வுகளுக்குக் காரணம் அவனுக்குப் புரியவில்லை. ஆனால் ராணியோ அவனைத் தன் தாபம் மிகுந்த கண்களால் ஏறெடுத்துப் பார்க்கக் குலசேகரன் உடலில் பழரசம் மூட்டி விட்ட போதை தீ எனப் பற்றி எரியத் தொடங்கியது. அங்கே இருந்த எல்லாப் பெண்களுமே அவனுக்குள் தான் அனுபவிக்கப் பிறந்தவர்களாகத் தோன்றினார்கள். இத்தகைய மாற்றாம் தனக்குள் எப்படி ஏற்பட்டது என அவனே வியக்கும் வேளையில் ராணி கிருஷ்ணாயி அங்கிருந்த பெண்களைப் பாடல் பாடும்படி உத்தரவிட ஓர் பெண் குரல் பாட ஆரம்பித்தது.

அந்தப் பாடல் திருமங்கை ஆழ்வாரின் பெரிய திருமந்திரம். பாடியது ஹேமலேகா! அவள் குரலே தான் அது!

Thursday, May 10, 2018

ஶ்ரீரங்க ரங்கநாதனின் பாதம் பணிந்தோம்!

அரண்மனை வைபவங்கள் முடிந்த அந்த வெள்ளிக்கிழமை  மஹாராஜா அரசவையைக் கூட்டி இருந்தார். அப்போது தான் குறளனும், குலசேகரனும் கூட அரசரைச் சந்திக்கச் சென்றார்கள். உள்ளே,அரசரை மகிழ்விக்க ஆடல், பாடல்கள் நடந்து கொண்டிருந்தன. இருவரையும் கண்ட காவலாளிகள் அடையாளம் புரிந்து கொண்டதால் தாமதிக்காமல் உள்ளே அனுப்பி வைத்தார்கள். இருவரும் உள்ளே சென்று அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்த அந்த சபையைக் கண்டு வியந்தார்கள். எங்கும் பணச் செழிப்பு. ஶ்ரீரங்கம் கோயிலின் சொத்துக்கள் கொள்ளையடிக்கப்பட்டுக் கல்லால் ஆன சுவரால் அரங்கநாதரை மூடி வைத்திருப்பதும், இங்கே அழகிய மணவாளர் அர்ச்சாவதாரத்தில் ஊர் ஊராகச் சுற்றிக் கொண்டிருப்பதும் ஒரு வேளை உணவுக்குக் கூட அவரைக் கவனித்துக் கொள்ளும் கொடவர்கள் தவிப்பதும் நினைவில் வந்து முட்டியது! பட்டுத் திரைச்சீலைகள். தங்க வேலைப்பாடுகளுடன் கூடிய தூண்கள், விக்ரகங்கள், சிலைகளுக்கு அணிவிக்கப்பட்டிருந்த ஆபரணங்கள்! பூக்களால் செய்யப்பட்டிருந்த பூக்கூடாரம் போன்ற அமைப்பு. பூக்களின் சுகந்தமான வாசத்தோடு அங்கிருந்தவர்கள் தரித்துக் கொண்டிருந்த வாசனைத் திரவியங்களும் சேர்ந்து ஓர் சொர்க்கத்தையே சிருஷ்டித்துக் கொண்டிருந்தது.

அரசருடன் ராணி கிருஷ்ணாயி ஒன்றாக அமர்ந்து கொண்டிருந்தவள் குலசேகரனைக் கண்டதும் அவன் பார்வை சென்ற திக்கெல்லாம் தன் பார்வையையும் செலுத்தினாள். அப்போது ஒரு கணம் அவன் பார்வை அவள் பக்கம் திரும்பவும் தடுமாறினாள். தன் பார்வையை அகற்றிக் கொண்டாள். பாடல்களை வாசிக்கும் பெண்களையும் அவர்களுக்கு வாத்தியங்கள் மூலம் உதவிய பெண்களையும் பார்த்து வியப்படைந்தான் குலசேகரன்.  அங்கே ஹேமலேகா எல்லாப் பெண்களுடனும் அமர்ந்து யாழ் வாசித்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளை அங்கே கண்டதும் குலசேகரன் மீண்டும் திகைத்தான். பண்டிதையான ஹேமலேகா இம்மாதிரி வாத்தியம் வாசிக்கும் பெண்களுடனா அமர்ந்து யாழ் வாசிப்பது! அவள் தகுதி எங்கே! இவர்கள் தகுதி எங்கே! குலசேகரன் மனம் நொந்து போனான். ஆனால் அவளோ குலசேகரன் இருப்பதைத் தெரிந்து கொண்டது போல் தலையையே நிமிர்த்தாமல் யாழ் வாசித்தாள். திடீரென மக்களின் கரகோஷம் பெரிதாகக் கேட்கவே ஹேமலேகா தலையை நிமிர்த்தினாள். குலசேகரன் தன்னையே பரிதாபமாக ப்பார்ப்பதை அறிந்து தன் கண்களை உடனே தாழ்த்திக் கொண்டாள் ஹேமலேகா.

 ஆனாலும் அந்தக் கணநேரப் பார்வைப் பரிமாற்றத்தைக் குலசேகரனை உன்னிப்பாய்க் கவனித்துக் கொண்டிருந்த கிருஷ்ணாயி பார்த்து விட்டாள். அங்கே ஹேமலேகாவைப் பார்த்த குலசேகரன் மனம் தவித்தது. பல்வேறு நினைவுகள் அவனுள் முட்டி மோதித் தவித்துக் கொண்டிருந்தான். ஹேமலேகா கண்களில் தெரிந்த சோகம் அவனுள் ஒரு பரபரப்பை உண்டாக்கியது. வழக்கமாக அவள் இப்படி இருக்க மாட்டாள். சோகமாகக் காணப்படுகிறாள். என்ன காரணம்? அவள் முகத்தில் இருந்த சிரிப்பு எங்கே போயிற்று? குலசேகரன் சிந்தனையில் ஆழ்ந்தான்.

ஆடல், பாடல்கள் ஒருவழியாக நிறைவடைந்தன. அரசர் எல்லோருக்கும் பரிசில்களை வழங்கிக் கௌரவப் படுத்தினார். குலசேகரனுக்கும், குறளனுக்கும் கூட முத்தாரங்கள் கிடைத்தன. பின்னர் சபை கலைய ஆரம்பித்தது. குலசேகரனும், குறளனும் வெளியேறாமல் அங்கேயே தயங்கி நின்றனர். அரசரின் பிரதானிகள் அவர்களை என்ன விஷயம் எனக் கேட்டுத் தெரிந்து கொண்டு பின்னர் அரசர் முன்னால் கொண்டு நிறுத்தினார்கள். குலசேகரன் மன்னனை வணங்கினான். "மன்னா! நீங்களும் உங்கள் குலமும் நீடூழி வாழ்க! தீர்த்த யாத்திரையை நல்லபடியாக நிறைவேற்றி வைத்தோம்.இனியாவது தாங்கள் அரங்கனுக்காக எங்களுக்கு உதவி செய்வீர்கள் என எதிர்பார்க்கிறோம்." என்றான்.

அதற்கு மன்னர் இன்னும் சிலநாட்களில் தான் ஓர் முடிவு எடுக்கப் போவதாகவும் அதுவரை குலசேகரனும், குறளனும் திருவண்ணாமலையிலேயே தங்க வேண்டும் என்றும் சொல்லவே அவ்வளவில் இருவரும் தாங்கள் தங்கி இருந்த இடத்துக்குத் திரும்பினார்கள். மன்னர் இன்னும் நாட்களைத் தான் கடத்துகிறார். உதவுகிறேன் எனச் சொல்லவே இல்லை என மனக்குழப்பத்துடன் குலசேகரன் அரண்மனைத் தாழ்வாரங்களில் யோசித்துக் கொண்டே நடந்தான். அப்போது ஓர் நிலைவாயில் அருகே நின்றிருந்த சேடி அவனை "ஐயா" எனக் கூப்பிட்டாள். குலசேகரன் அவளைப் பார்க்கவும் மஹாராணி அழைப்பதாகச் சொன்னாள். குலசேகரன் சற்று யோசித்துவிட்டுக் குறளனையும் தன்னுடன் வரும்படி அழைத்தான். ஆனால் சேடியோ அவனை மட்டுமே ராணி அழைத்திருப்பதாய்க் கூறினாள்.


குலசேக்ரனுக்குத் தனியாய்ப் போய் ராணியிடம் மாட்டிக் கொள்ள இஷ்டம் இல்லை. ஆனால் சேடியோ வற்புறுத்துகிறாள். ஆகவே நடப்பது நடக்கட்டும் எனக் குறளனைச் சத்திரத்துக்குப் போகச் சொல்லிவிட்டுத் தான் மட்டும் ராணியைச் சந்திக்கச் சென்றான். பற்பல தாழ்வாரங்கள், கூடங்கள், முற்றங்கள் அறைகளைக் கடந்த பின்னர் தங்கத்தினால் ஆன ஒரு பெரிய கதவைப் போய்ச் சேடி தட்டவே உள்ளே சலங்கைகளின் ஒலி கிணுகிணுவென ஒலிக்கக் கதவு திறந்தது, உள்ளே ராணி கிருஷ்ணாயி உயர்ந்த ரக நீலப்பட்டு ஆடை தரித்து அதிரூப சௌந்தரியாகக் காட்சி அளித்தாள். அவள் முகம் புன்னகையால் மலர்ந்தது. மூக்கிலும் காதிலும், கழுத்திலும் அணிந்திருந்த வைர ஆபரணங்கள் ஒளி வீசிப் பிரகாசிக்க ராணியின் சந்தோஷம் அவள் கண்களிலேயே தெரிய அவனைப் பார்த்த ராணி  குழைவான இனிமையான குரலில்   வாருங்கள் வீரரே! என வரவேற்கவே தனக்குக் கிடைத்த திடீர் மரியாதையால் குலசேகரன் திகைப்படைந்தான். அன்றைய நாளே அவனுக்குத் திகைப்பதில் கழிந்தாற்போல் இருந்தது.

Sunday, May 06, 2018

ஶ்ரீரங்க ரங்கநாதனின் பாதம் பணிந்தோம்!

குலசேகரன் அவளிடமிருந்து விலகித் தன் வேலையைப் பார்க்கச் செல்கையில் அவள் மீண்டும் அவனை அழைத்தாள். என்ன, அபிலாஷிணி எனக் குலசேகரன் கேட்டதற்கு அவன் வில்லில் இருந்து அம்பை விடுவதை அவள் பார்க்க வேண்டும் என ஆசையாக இருப்பதாகக் கூறக் குலசேகரன் குழந்தைத் தனமான அவள் ஆசைக்குச் சிரித்துவிட்டு வில்லை எடுத்து அம்பைப் பொருத்தி விட்டுக் காட்டினான். அவளும் சிறு குழந்தையைப் போலவே கை தட்டி ஆர்ப்பரித்தாள். குலசேகரன் மீண்டும் கிளம்புகையில் அவள் மீண்டும் குறுக்கிட்டு, "ஐயா, ஹேமலேகா சொன்னதைச் சொல்லவேண்டாமா? அதைக் கேட்காமலே கிளம்புகிறீர்களே?" என்று கேட்கக் குலசேகரனுக்குள் ஆவல் மேலோங்கியது! "என்ன சொன்னாள்?" என ஆவலுடன் கேட்டான். அவனையே பார்த்த அபிலாஷிணி, "இன்று உங்கள் தாயின் திதியாம்! நினைவூட்டியதாகச் சொன்னார்!" என்று சொன்னாள். குலசேகரன் ஒரு கணம் அவளையே பார்த்துவிட்டுப் பின்னர் கொஞ்ச நேரம் யோசித்தான். "சரி அபிலா!" என்று சொல்லிவிட்டு அவ்விடத்தை விட்டு அகன்றான்.

அன்று மாலை கையில் சில காசுகளுடன் அந்த ஊர்ச் சத்திரத்துக்குச் சென்று யாரேனும் வயோதிகர்கள் வந்துள்ளனரா என விசாரித்தான். போர்க்காலமாக இருப்பதாலும் அந்நியப் படையெடுப்புத் தொடர்வதாலும் யாத்திரிகர்கள் யாரும் வருவதில்லை என்றனர் அங்குள்ளோர். சத்திரத்துக்கு  விருந்தினர்கள் என்பதே இல்லாமல் போய்விட்டதாகவும் சொன்னார்கள். குலசேகரன் திரும்பி வந்து பல்லக்குத் தூக்கிகளை அழைத்தான். அவர்களுக்கு அந்தக் காசுகளை தானமாக வழங்கினான். பின்னர் கிழக்கே உள்ள வெட்டவெளியில் தன் தாயை நினைத்துப் பிரார்த்தனைகள் செய்தான். அவன் கண்களில் தாயை நினைத்துக் கண்ணீரும் பெருகியது.

பின்னர் அங்கிருந்து எழுந்து வரிசையாக அமைக்கப்பட்டிருந்த கூடாரங்களின் முன் வாசல் வழியாகவே நடந்தான். அப்போது ஒரு கூடாரத்தின் புறத்தே ஏதோ அசைவு விசித்திரமாகத் தென்பட்டது. திரும்பிப் பார்த்த குலசேகரனுக்கு அங்கே சாளரத்திரையை விலக்கிக் கொண்டு தன்னையே பார்க்கும் ஹேமலேகாவின் முகம் தெரிந்தது. குலசேகரன் உடலில் ஓர் பதட்டம் ஏற்பட்டது. எனினும் சமாளித்துக் கொண்டான். பின்னர் சற்றே குழப்பத்துடன் அவளிடம், "நீங்கள் கொடுத்த நாடகப் பிரதி ஓலைச்சுவடிகளை ராணி கிருஷ்ணாயி எரித்துவிட்டார். மிகவும் வருந்துகிறேன்!" என்று குழறிக் குழறிக் கூறினான். அவள் பதில் சொல்லாமல் தலையை மட்டும் ஆட்டினாள். குலசேகரனுக்கும் மேலே என்ன பேசுவதெனத் தெரியவில்லை. அங்கிருந்து அகன்றான். தன் கூடாரத்துக்குப் போனான். நடந்ததை எல்லாம் நினைத்துப் பார்த்தவனுக்கு ஹேமலேகா தன்னிடம் பேசவே இல்லை என்பது கொஞ்சம் ஒருமாதிரியாகத் தோன்றியது. ஏன் பேசவில்லை? பயமோ என நினைத்தவன் அங்குள்ள சூழ்நிலையும் காரணமாக இருக்கலாம் என நினைத்தான். அப்போது தான் அவனுக்குத் தன் தாயின் திதியை அவள் நினைவூட்டியது அவன் நினைவில் வந்தது. அவளுக்கு ஓர் நன்றி கூடச் சொல்லவில்லையே என நினைத்து வருந்தினான்.

இரு தினங்களில் தீர்த்த யாத்திரைக் குழுவினர் திருவண்ணாமலையை அடைந்தனர். ஹொய்சள அரசர் தன் மனைவியைக் கண்டதும் மனம் மகிழ்ந்து அணைத்துக் கொண்டார். வழியில் பிரச்னை ஒன்றும் இல்லையே எனக் கேட்டார். அதற்கு ராணி கிருஷ்ணாயி அவரால் ஏற்பாடு செய்யப்பட்ட பாண்டிய நாட்டு வீரர்கள் நன்றாகக் கவனித்துக் கொண்டதாகக் கூறினாள்.யாத்திரையிலிருந்து திரும்பியதும் நன்றி தெரிவிக்கும் விதமாக அரண்மனையில் பற்பல யாகங்கள், ஹோமங்கள் வளர்த்து தானங்களைச் செய்தார்கள். இவை எதிலும் குலசேகரனும் குறளனும் கலந்து கொள்ளவில்லை. சத்திரத்திலேயே தங்கி ஓய்வு எடுத்தார்கள். எல்லா விசேஷங்களும் முடிந்ததும் ஹொய்சள மன்னரைக் கண்டு பேச வேண்டும் என நினைத்தார்கள்.

Friday, May 04, 2018

ஸ்ரீரங்க ரங்கநாதனின் பாதம் பணிந்தோம்!

நல்லவேளையாக அந்த நால்வரும் துருக்க வீரர்கள் இல்லை. அவர்கள் மூத்த கொடவரைப் பார்த்ததுமே அடையாளம் தெரிந்து கொண்டு ஓடி வந்து கட்டிக் கொண்டார்கள். கொடவர் முதலில் புரியாமல் விழித்தார். பின்னர் உற்றுப் பார்த்து இன்னார் என இனம் கண்டார். ஆகா, அழகிய நம்பியா? நாச்சியாரை நீங்கள் தானே தூக்கிச் சென்றீர்கள்? நாச்சியாரின் கதி என்ன? சௌக்கியமாய் இருக்கிறாரா? அவருக்கு வேண்டிய நிவேதனங்கள் வழிபாடுகள் எல்லாம் செய்து வருகிறீர்களா? அரங்கம் எப்படி இருக்கிறது? அங்கே இருந்தா வருகிறீர்கள்? அந்நியர்கள் அங்கிருந்து போய் விட்டனரா?" எனச் சரமாரியாகக் கேள்விகள் கேட்டார்.

மன வேதனையில் ஆழ்ந்த அழகிய நம்பி நாச்சியார் ஊர்வலத்துக்கு நேர்ந்த கதியைச் சொன்னார். நகைப் பெட்டகங்களைப் பூமிக்கு அடியில் புதைத்து விட்டு வந்ததைச் சொன்னார். பஞ்சு கொண்டானுக்குக் கொடுத்த வாக்குறுதியைத் தான் நிறைவேற்றவில்லை என வருந்தினார். கொடவர் அவரைத் தேற்றினார். அரங்கனுக்கு நேர்ந்த இன்னல்களைச் சொல்லி எல்லாவிதமான இன்னல்களிலிருந்தும் அரங்கனை எப்படியோ காப்பாற்றி விட்டோம். அதுவும் அவன் செயல். அவன் தன்னைத் தானே காப்பாற்றிக் கொண்டு விட்டான். இனி என்னவோ!" என்றவர் அரங்கன் இருக்கும் இடத்தைச் சொல்லிப் போகும் வழியையும் விவரித்தார். பின்னர் அரங்கனுக்கு தினப்படி அமுது படைக்கவில்லை என்னும் வருத்தத்தைக் கூறித் தான் திடீரெனக் கிடைத்த இந்த நகையை விற்றுக் கொஞ்சம் பணம் சம்பாதித்துக் கொண்டு அரிசி, தானியங்கள் வாங்கி வரப் போவதாய்ச் சொல்லிக் கீழே இறங்க ஆரம்பித்தார். அழகிய நம்பி மேலே ஏறினார். தழைகளால் அமைக்கப்பட்ட பந்தலில் மிக எளிமையான கோலத்தில் பக்கத்தில் உபய நாச்சியார்கள் இல்லாமல் தனித்திருந்த அரங்கனைக் கண்டு அவர் கண்கள் கண்ணீரால் நனைந்தன.

அரச வாழ்வு வாழ்ந்த அரங்கனுக்கும் இந்தக் கதியா என எண்ணி எண்ணி உருகினார். சாஷ்டாங்கமாகக் கீழே விழுந்து வணங்கினார். அரசபோக வாழ்க்கை நடத்தி வந்த அரங்கன் இப்போது ஓர் துறவி போல் அனைத்தும் துறந்து வாழ்கிறானே என எண்ணி மருகினார்.


அங்கே தீர்த்த யாத்திரைக் குழுவில் அரை மனதாகத் தங்கி இருக்கும் குலசேகரன் இப்போது புழுவைப் போல் துடித்தான். அவன் மனம் அரங்கனிடமே இருந்தது. இரண்டு நாட்களில் காய்ச்சல் குணமாகிவிடவே மீண்டும் தன் காவல் வேலையையும் தொடங்கினான். அவன் மனதில் என்னென்னவோ எண்ணங்கள்! அரங்கனுக்காக உதவி கேட்கச் சென்ற இடத்தில் இப்படி மாட்டிக் கொண்டு விட்டோமே! குளிக்கப் போய்ச் சேற்றைப் பூசிக் கொண்டவன் கதையாக அல்லவா ஆகி விட்டது!இந்த ராணி ஒருசமயம் நன்றாகப் பேசினாலும் பெரும்பாலும் கடுகடுவென இருக்கிறாள். இவளை எத்தகையவள் எனப் புரிந்து கொள்ளவே முடியவில்லையே! இனி இம்மாதிரி யாத்திரைகளை யோசிக்காமல் ஏற்கக் கூடாது! போதும், போதும் என்னும் அளவுக்கு இங்கே பிரச்னைகள்!இவர்களைத் திருவண்ணாமலைக்குக் கொண்டு மகாராஜாவிடம் ஒப்படைத்து விட்டு அரங்கன் இருக்கும் அழகர் மலை நோக்கிச் செல்ல வேண்டியது தான். அரங்கனை நாமே பார்த்துக் கொள்ளலாம். இவர்கள் உதவி எல்லாம் தேவை இல்லை!" என்று நினைத்தான்.

ஒரு நாள் அவன் காவலுக்குச் செல்லும் வேளையில் முன்னர் அவன் கூடாரத்துக்கு வந்த அபிலாஷிணி என்னும் அந்தச் சிறு பெண்ணைச் சந்தித்தான். அவளை அழைத்து நிறுத்தினான். அவளோ அவள் பெயரை அவனால் சொல்ல முடியவில்லை எனக் கேலி செய்தாள். குலசேகரன் சிரித்து விட்டு அவள் பெயரை முழுதுமாக ஒரு முறை சொல்லிக் காட்டிவிட்டு, "அபிலாஷிணி, நீ கோள் மூட்டி விடுவதில் தேர்ந்தவள் போல் தெரிகிறதே!" என்றான். ஆனால் அவளோ தனக்கு ஏதும் தெரியாதே என மறுக்கவே குலசேகரன் மேலும் தொடர்ந்தான்.

அபிலாஷிணி, நான் ஹேமலேகாவுக்குச் சொல் என ஒரு வடமொழி ஸ்லோகத்தை உன்னிடம் சொன்னால் நீ அதை ராணியிடம் போய்ச் சொல்லி இருக்கிறாயே! உன்னை யார் ராணியிடம் சொல்லச் சொன்னது? " என்று கேட்க அவளோ அவனிடம் அந்த ஸ்லோகத்தின் அர்த்தம் கேட்டதாகவும் அவன் சொல்லவில்லை என்றும் சொன்னாள். அதனால் தான் மகாராணியிடம் போய்க் கேட்டதாகவும் அவர்கள் பொருளைச் சொன்னதாகவும் கூறினாள். நீங்கள் என்ன சொன்னீர்கள் எனப் புரிந்து விட்டது! படிப்பதற்கு எனக்கு ஒரு காவியத்தைக் கொடு எனக் கேட்டிருக்கிறீர்கள்! அல்லவா? அதைத் தமிழிலேயே சொல்லி இருக்கலாமே! இதை நான் புரிந்து கொண்டால் என்ன ரகசியம் வெளிப்பட்டு விடும்?" என்று கேட்டாள் அபிலாஷிணி!

Wednesday, May 02, 2018

ஶ்ரீரங்க ரங்கநாதனின் பாதம் பணிந்தோம்!

ஆத்திரத்தில் இருந்தாலும் குலசேகரன் அதை வெளிக்காட்ட்டாமல் அமர்ந்திருக்க ராணி கிருஷ்ணாயி அவனிடம் கோபமா எனக் கேட்டாள். தன் கோபம் அவளை என்ன செய்யும் எனக் கேட்டான் குலசேகரன். அப்போது கிருஷ்ணாயி காவியத்தை ஏன் ஏட்டில் படிக்க வேண்டும்? கண்கள் வழியாகப் படிக்கலாமே எனக் கேட்டாள். குலசேகரனுக்கு அவள் எதை நோக்கிப் பேசுகிறாள் என்பது புரியவில்லை. ஆகவே மௌனம் காத்தான். அதைக் கண்ட ராணி மற்றவர்கல் அனுபவங்களைப் படித்துக் தெரிந்து கொள்வதை விடச் சொந்தமாக அனுபவித்துத் தெரிந்து கொள்வதே நல்லது என்றாள். குலசேகரனுக்கு ஒரு மாதிரியாகப் புரிந்தாலும் பதில் சொல்லவில்லை. ராணி அவனிடம் புரிந்து கொண்டாயா இல்லையா எனக் கேட்கத் தான் புரிந்து கொண்டாலும் அப்படி எல்லாம் இருக்கும் அளவுக்குத் தான் பெரிய மனிதன் இல்லை என்று குலசேகரன் பதில் சொன்னான். தனக்கு அத்தகைய வாழ்க்கை பழக்கம் இல்லை என்றும் கூறினான்.

கிருஷ்ணாயி அதற்கும் சிரித்தாள். ஏன் பழக்கம் இல்லை என்கிறாய்? எளிதில் பழகலாம்! தெரிந்து கொள்ளலாம். என்ன கஷ்டம் இதில் என்றாள். குலசேகரனோ தனக்கு அதில் இஷ்டம் இல்லை என்றும் தான் கொண்டிருக்கும் லட்சியத்திற்கு அது ஊறு விளைவிக்கும் என்றும் மறுமொழி சொன்னான். மேலும் லட்சியம் ஈடேறும்வரை தனக்கு வேறு எவ்விதமான சுகபோக வாழ்க்கையிலும் விருப்பம் இல்லை என்றும் கூறினான். ராணி அதற்கு ஏளனமாக என்ன லட்சியம் பெரிய லட்சியம் உனக்கு? போயும் போயும் ஒரு உலோக விக்ரகத்திற்காக உயிரையே கொடுக்கிறேன் என்கிறாயே! என்றாள். குலசேகரனுக்கு மீண்டும் கோபம் வந்தது. ராணியை நிமிர்ந்து பார்த்தான். அவன் பார்வையின் தீவிரம் அவன் கண்கள் வழி தெரிந்தது.

"ராணி! அது வெறும் உலோக விக்ரகம் மட்டுமல்ல. இந்தத் தமிழ்மொழியைப் பேசும் மக்களின் நம்பிக்கையால் செய்யப்பட்ட விக்ரகம் அது. மக்களின் நம்பிக்கையே அந்த விக்ரகத்தில் தான் அடங்கி உள்ளது. நமக்கு முன்னே எத்தனையோ மகான்களும் ஆழ்வார்களும் தீந்தமிழ்ப் பாசுரங்கள் பாடிப் பாடி தெய்வீகத்தை அந்த விக்ரகத்தின் மேல் சமர்ப்பித்திருக்கிறார்கள். எட்டுத் திசைகளிலும் அந்த விக்ரகத்தின் புகழ் பரவியுள்ளது. அது உயிருள்ளது. வெறும் உலோகம் அல்ல. தத்துவம் அது. ஒரு சமுதாயத்தின் ஆன்மாவே அந்த விக்ரகம் தான். ஆகவே அதைப் பாதுகாப்பதே என் கடமை என நான் நினைப்பதில் என்ன தவறு? அதுவே என் முக்கியக் கடமை! என் லட்சியம்!" என்று ஆவேசமாகப் பேசினான்.

இப்படியும் அப்படியும் திரும்பிக் கொண்டு ராணி சிரித்த சிரிப்பில் அவள் ஆபரணங்கள் ஒளியைச் சிந்தின. அவனைப் பார்த்து, " ஏ, வீரனே! உன்னை விட லட்சியவாதிகளை எல்லாம் பார்த்துவிட்டேன். அவர்கள் என்னகதி ஆனார்கள் என்பதும் எனக்கு மட்டுமே தெரியும். ஆனாலும் உன் லட்சியம் அரங்கனைக் காப்பது என்றாலும் நீ காவியமும் படித்துத் தான் ஆக வேண்டும்! அதை நினைவில் வைத்துக் கொள்! புரிந்து கொள்!" என்று ஆணையிடும் தோரணையில் கூறிவிட்டுச் சென்றாள்.

அங்கே அழகர் மலையில்!
மாலை நேஎரம் வரை அங்கே பொழுதைக் கழித்தார்கள் மதுரை அரண்மனையில் இருந்து வந்திருந்த பெண்களும் துணைக்கு வந்த அலிகளும். வாசந்திகாவும் அவர்களுடன் பொழுதைக் கழித்தாள். அவர்கள் அனைவரும் சென்ற பின்னரே புதர்களுக்கு இடையே மறைந்திருந்த கொடவர்கள் வெளியே வந்தனர். ஆவலுடன் வந்து வாசந்திகா மூடி மறைத்து வைத்திருந்த அரங்கன் விக்ரகத்தைப் பார்த்து நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டார்கள். அரங்கன் எவ்விதக் குறையுமின்றி அங்கே இருந்தான். அவன் கழுத்தில் வாசந்திகா அணிவித்திருந்த பொன் ஆரம் கிடக்கவே  கொடவர்கள் அதை ஆச்சரியத்துடன் எடுத்துப் பார்த்தார்கள். நல்ல பொன்னால் செய்யப்பட்டது என்பதை அறிந்ததும் அவர்கள் அடைந்த மகிழ்ச்சிக்கு அளவே இல்லை. கையில் பொருள் இல்லாமல் அரங்கன் சேவைக்கு என்ன செய்யலாம் எனக் கவலைப்பட்ட சமயத்தில் இது கை கொடுக்க வந்திருப்பதை அறிந்து சந்தோஷம் அடைந்தனர். காலையிலிருந்து அரங்கனுக்குஎதுவும் படைக்க முடியாமல் போனதை நினைத்து மனம் வருந்திய வண்ணம் காட்டில் கிடைக்கும் கனிகளைப் பறித்து வரலாம் என்று சென்றார்கள். சில கொய்யாக்கனிகளைப் பறித்து வந்து அரங்கனுக்குப் படைத்துத் தாங்களும் உண்டனர்.

இனி இங்கிருந்தால் ஆபத்து எனக் கருதி மறுநாள் காலை அரங்கனை எழுந்தருளப்பண்ணிக் கொண்டு மலையின் காடுகள் வழியாக மற்றொரு பகுதிக்கு வந்து சேர்ந்தார்கள். அங்கே கொஞ்சம் ஆசுவாசம் செய்து கொண்டு இன்ரைய பொழுதை எப்படிக் கழிப்போம் என்று எண்ணும் வேளையில் அவர்களில் மூத்தவர் பெருமாளுக்கு இன்னும் எத்தனை நாட்கள் அன்னம் படைக்காமல் இருப்பது? கனிவகைகளையே படைத்து வருவதால் அவர் உடலுக்குக் கேடு வராதா என வருத்தத்துடன் வினவினார். பின்னர் தங்களுக்குக் கிடைத்திருக்கும் ஆபரணத்தை விற்று வேண்டிய பொருட்களை வாங்கி வருவதாகச் சொன்னார்.  மற்ற இருவரும் சம்மதிக்கவே அவர் மலையிலிருந்து கீழே இறங்க ஆரம்பித்தார். அப்போது நான்கு நபர்கள் தாடி வைத்துக் கொண்டிருந்தவர்கள் மலையின் மேல் ஏறத் தொடங்கி இருந்தனர். அவர்களைப் பார்த்த மூத்த கொடவர் திகைத்து நிற்க அவர்களோ "ஹோ" என்று கத்தினார்கள்.

Saturday, April 28, 2018

ஶ்ரீரங்க ரங்கநாதனின் பாதம் பணீந்தோம்!

உள்ளே நுழைந்தது ஒரு சேடிப்பெண். அவள் புன்னகையோடு வந்தவள் குல சேகரனை நேருக்கு நேர் பார்த்ததால் நாணம் அடைந்தாள். வெட்கத்துடன் தலை குனிந்த வண்ணம் ஒரு பேழையை எடுத்து அவனிடம் நீட்டினாள். அது என்ன எனக் கேட்ட குலசேகரனிடம் உள்ளே லேகியம் இருப்பதாகவும் அதை வேளா வேளைக்கு விழுங்குமாறூ கொடுத்தனுப்பியதாகவும் சொன்னாள். யார் கொடுத்தது எனக் கேட்ட குலசேகரனிடம் வித்வாம்சினி ஹேமலேகா தான் கொடுத்து அனுப்பியதாகவும் சொன்னாள்.  அந்தப் பெண்ணீற்குப் பதினைந்து வயதுக்குள் தான் இருக்கும். கூச்சம் நிரம்பியவளாக இருந்தாள்.  அவளீடம் தன் நன்றீயைத் தெரிவித்துக் கொண்ட குலசேகரனைப் பார்த்து அவள் உடம்பு எப்படி இருக்கிறது என வித்வாம்சினி விசாரித்து வரச் சொன்னதாகக் கூறீனாள்.

குலசேகரன் தான் இப்போது உடல் நலத்தோடு இருப்பதாய்ச் சொன்னான். அவளூக்கும் ஹேமலேகாவுக்கும் தன் நன்றீயையும் தெரிவித்துக் கொண்டான். அவள் திரும்பத் தயாரானபோது குலசேகரன் அவளாஇ மீண்டும் அழைத்துத் தான் ஹேமலேகாவுக்கு ஒரு செய்தி கொடுப்பதாகவும் அதை அவளீடம் தெரிவிக்க வேண்டும் என்றூம் கேட்டுக் கொண்டான். செய்தியைக் கேட்ட அவளீடம் அவன், "படிதும் மே தேஹி கஞ்சித் காவ்ய க்ரந்தம்" எனச் சொல்லும்படி கூறீனான். அவள் திகைப்புடன் மீண்டும் கேட்டாள். அதை அவள் தெலுங்கு என நினைத்தாள். ஆனால் குலசேகரன் அது தெலுங்கு இல்லை வடமொழி எனச் சொன்னான். அவள் உச்சரிப்பு வேறுபட்டிருக்கக் குலசேகரன் அதைத் திருத்தி ஒவ்வொரு வார்த்தையாகச் சொல்லச் சொல்லி மறூபடி திருத்தினான்.

இரண்டு மூன்றூ முறாஇ அதைச் சொல்லிப் பார்த்த அந்தப் பணீப்பெண் அவனிடம் இதன் பொருள் என்ன எனக் கேட்டாள். குலசேகரன் அதற்கு ஹேமலேகா அதனைப் புரிந்து கொள்வாள் எனச் சொன்னான். அவள் பெயரைக் கேட்டுத்தெரிந்து கொண்டான் குலசேகரன். அபிலாஷிணீ எனத் தன் பெயரைச் சொல்லிவிட்டு ஓட்டமாகச் சென்றாள் அந்தப் பெண்.   அன்றீரவு குலசேகரன் பிரதிமா என்னும் நாடகத்தை ஓலைச்சுவடிகள் வழியாகப் படிக்கையில் கட்டியம் கூறூம் சத்தம் கேட்கவே திரும்பிப் பார்த்தான். ராணீ கிருஷ்ணாயி வந்து கொண்டிருந்தாள். குலசேகரன் அவளாஇ உபசரித்து அமரச் செய்தான். அவன் உடல் நலம் குறீத்துக் கேட்டறீந்தாள் கிருஷ்ணாயி!

பிறகு அவன் படிப்பதை அறீந்து கொண்டவள் வாள் பிடித்துப் போர் செய்ய வேண்டியவன் இப்போது நூல் பிடிக்கிறான் எனக் கேலியும் கோபமும் கலந்து சொல்ல, குலசேகரன் தான் ஆரம்பத்தில் படித்துக் கொண்டு இருந்ததையும் ஶ்ரீரங்கத்தின் நிலைமையாலேயே வாள் பிடிக்க வேண்டி வந்ததையும் சொன்னான். ஆனால் தனக்குப் போரை விட இம்மாதிரிப் புத்தகங்கள் படித்து மன அமைதியுடனே இருக்கவே பெரும் விருப்பம் என்றூம் சொன்னான்.  ஆனால் கிருஷ்ணாயியோ காவியங்கள், புராணங்கள் படிக்க ஏற்ற சூழ்நிலை நாட்டில் இப்போது இல்லையே என்றாள்.  குலசேகரன் போன்ற வீரர்கள் அத்தகைய சூழ்நிலையை நாட்டில் ஏற்படுத்த வேண்டும் என்றாள். மேலும் தொடர்ந்து இப்போதைய சூழ்நிலையில் இதை எல்லாம் படிப்பதற்குத் தடை போடவேண்டும் என்றூ சொன்னபடியே குலசேகரன் கையிலிருந்த ஓலைச்சுவடிகளை அவன் எதிர்பாரா வண்ணம் பிடுங்கி அங்கிருந்த விளக்கில் காட்டி எரிக்க ஆரம்பித்தாள்.

பதட்டத்துடன் குலசேகரன் அதைத் தடுக்க முயன்றான். ஆனால் அது முழுதும் எரிந்து முடிந்து விட்டது. குலசேகரன் கண்கள் கண்ணீரால் நிறாஇந்தது. மஹாராணீயோ அவனைப் பார்த்து ஹாஹாஹா எனச் சிரித்தாள். இந்த ஓலைச் சுவடியின் மீது இவ்வளவு வாஞ்சையா உனக்கு எனவும் கேட்டாள். குலசேகரன் அதற்கு அந்த ஓலைச் சுவடிகள் இன்னொருவர் சொத்து எனச் சோகமாகச் சொன்னான். அப்போது கிருஷ்ணாயி அந்த ஓலைச் சுவடிகள் யார் சொத்து எனச் சொல்லட்டுமா என்றூ கேட்டு விட்டு "படிதும் மே தேஹி......" என ஆரம்பித்தாள்.

குலசேகரனுக்கு அவளீடம் ஆத்திரமும் வெறூப்பும் ஏற்பட்டாலும் வெளீக்காட்டிக் கொள்ளவில்லை. தான் சேடியிடம் சொன்னது இவளூக்கு எப்படித் தெரியும்? ஒரு கால் இவள் வேலை தானா அது என்றேல்லாம் யோசித்தான். ராணீயோ குலசேகரனிடம் , " நீ வந்த வேலை என்ன என்பது தெரியுமல்லவா உனக்கு? எங்கள் பாதுகாப்புக்காகவே நீ வந்திருக்கிறாய்! அதை மறந்து வேறே வேலையில் ஈடுபடாதே!" என எச்சரித்தாள்.

Tuesday, April 24, 2018

ஶ்ரீரங்க ரங்கநாதனின் பாதம் பணிந்தோம்!

வாசந்திகா கண்ணீருடன் மேலே நடந்தாள். உயிரை அவள் விட இருந்த அந்தத் தருணத்தில் அரங்கன் கூவி அழைத்தது போல் குரல் அவள் காதில் கேட்க, கொடவர்களின் "ரங்கா! ரங்கா" என்னும் கூக்குரலாலோ என்னமோ அவள் மனம் மாறித் திரும்பினாள். அதனால் அரங்கனை இன்னும் நன்றாக ஒளித்தும் வைக்க முடிந்தது. நான் மட்டும் உயிரை விட்டிருந்தால் இத்தகைய பாக்கியம் கிடைத்திருக்க வாய்ப்பே இல்லை என்றும் அவள் எண்ணிக் கொண்டாள். இந்த வாழ்க்கையை இத்தனை சிரமங்களுக்கிடையேயும் நான் வாழ்ந்தாக வேண்டும் என்பது அரங்கன் கட்டளை போலும்! ஏனெனில் யாருக்காவது எப்போதாவது என் உதவி தேவைப்படும். என்னால் அவர்களுக்குப் பயன் ஏற்படும்! அரங்கா! இனி என் வாழ்வில் பிறர்க்கு உதவி செய்வதையே லக்ஷியமாகக் கொள்வேன்! என்று நினைத்துக் கொண்டே வாசந்திகா நடந்தாள்.  அவள் மனம் அத்தனை நாள் அனுபவித்த வேதனைகளையும் கசப்பான நிகழ்வுகளையும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மறக்க முயன்றது.

**************

அங்கே! ஹொய்சள ராணியுடன் ராமேஸ்வரத் தீர்த்த யாத்திரைக்குச் சென்ற அனைவரும் அடுத்த இரு தினங்களில் ராமேஸ்வரம் சென்று தீர்த்தங்களில் நீராடினார்கள். பின்னர் திரும்புவதற்கான ஆயத்தங்களைச் செய்தார்கள். திரும்பும் வழியில் ஒரு நாள் மாலை ஓர் பெரிய ஊருணிக்கரையில் இறங்கி இரவு தங்க ஏற்பாடு செய்தார்கள். அடுத்தடுத்த அலைச்சல்களாலும் தூக்கமின்மையாலும் உடல்நலம் கெட்டுப் போய்க் காய்ச்சல் வந்து குலசேகரன் படுத்திருந்தான். குளிரினால் உடல் வெடவெடவென நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது. பணியாட்கள் கஞ்சி கொண்டு வந்து கொடுத்திருந்தனர். அதைக் குடித்துவிட்டுத் தூங்கலாம் என நினைத்தால் அவனை எழுப்பினாள் ராணி கிருஷ்ணாயி. "வீரனே!" என்னும் அவள் குரல் கேட்டுக் கண் விழித்த குலசேகரன் எழுந்திருக்க முனைந்தான். கிருஷ்ணாயி வேண்டாம் எனத் தடுத்தாள். பின்னர் அவன் பக்கம் அமர்ந்து கொண்டு, கடுமையான வேலைகளில் ஈடுபட்டதால் உனக்கு உடல்நலம் கெட்டு விட்டது அல்லவா? இது என்னால் தானே? என்று கேட்டாள்.

குலசேகரன் மறுத்தான். அப்போது கிருஷ்ணாயி, குதிரையில் ஏறிப் பிரயாணம் செய்ததுக்கே உனக்குக் காய்ச்சல் வந்து படுத்துவிட்டாயே எனக் கிண்டலாகப் பேசினாள். குலசேகரனுக்கு உள்ளுக்குள் கோபம் வந்தாலும் வெளிக்காட்டாமல், "ராணி, தாங்கள் இந்த எளியவனை எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் எள்ளி நகையாடுங்கள்! ஆனால் ஒன்று! நான் இந்த ஒரு யாத்திரையில் கலந்து கொண்டதால் மட்டும் உடல்நலம் கெட்டுப் போய்ப் படுக்க வில்லை. கடந்த மூன்று மாதங்களாக நான் அலைந்த அலைச்சலையும், சந்தித்த போர்களையும், சென்ற யாத்திரைகளையும் தாங்கள் அறிய மாட்டீர்கள். கொஞ்ச நேரம் ஓய்வு கூட எடுக்காமல் தொடர்ச்சியாகச் சுற்றிக் கொண்டிருக்கிறேன். என் உடலும் மனித உடல் தானே மஹாராணி! அதனால் தான் உடல் நலம் கெட்டுவிட்டது!" என்று கோபமாகக் கூறிவிட்டுத் தன் போர்வையால் முகத்தை மூடிக் கொண்டு படுத்தான்.

ஆனால் கிருஷ்ணாயி போர்வையை விலக்கி அவன் நெற்றியைத் தொட்டுப் பார்த்துவிட்டு அதீதமான ஜூரம் அடிப்பதைத் தெரிந்து கொண்டு அவனிடம் மன்னிப்பும் கேட்டுக் கொண்டு உடனடியாக மருத்துவரை அனுப்புவதாகக் கூறிவிட்டுச் சென்றாள். அதன் பிறகு வைத்தியர் வந்து குலசேகரனைச் சோதித்துப் பார்த்து மருந்து கொடுத்தார். மறுநாள் காய்ச்சல் கொஞ்சம் குறைந்தது. குறளன் அவனுக்கு வேண்டிய உதவிகளைச் செய்துவிட்டுத் தன் வேலையான முன் காவலுக்குச் சென்றான். காய்ச்சல் விட்டதால் உடல் வியர்த்துவிடப் போர்வையை விலக்கிவிட்டுக் கண்களை மூடித் தூங்க யத்தனிக்க திடீரெனக் குளிர்காற்று அவன் மேல் வீசக் கண்களைத் திறந்து பார்த்தான். கிருஷ்ணாயி ஓர் மயில் தோகையால் ஆனவிசிறியை வைத்துக் கொண்டு அவனுக்கு விசிறிக் கொண்டிருந்தாள்.

அவளைக்குலசேகரன் தடுக்க முயல அவளோ தடுக்காதே! என்று சொன்னாள். மேலும் வீரர்களுக்குப் பணிவிடை செய்வது அரசகுல மாண்பு என்றும் சொன்னாள். போரில் அடிபட்டு வீழ்ந்த பல வீரர்களுக்கு அவள் தந்தை பணிவிடை செய்திருப்பதாகவும் இறந்தவர்களுக்கு அவள் தாத்தா, தந்தை போன்றோர் சடங்குகள் செய்திருப்பதாகவும் சொன்னாள். தான் ஓர் தார்மிக அரச பரம்பரையில் உதித்தவள் என்றும் கூறினாள். இத்தகைய பணிவிடைகளினால் அவள் மகிழ்ச்சி அடைவதாகவும் சொன்னாள். குலசேகரனால் அவளைப் புரிந்து கொள்ள முடியாமல் அவளிடம் நேற்று என்னைக் கோழை என்று சொல்லிவிட்டு இன்று வீரன் என்று சொல்வதின் காரணம் என்ன என்று கேட்டான். அதற்குக் கிருஷ்ணாயி தான் அவனைச் சும்மாச் சீண்டி விளையாடியதாகச் சொன்னாள். இதெல்லாமா ஒரு வேடிக்கை என எண்ணினான் குலசேகரன்.

கிருஷ்ணாயி அவன் மனதைப் புரிந்து கொண்டவள் போல, அவனைச் சீண்டி விளையாடுவதில் அவள் மனம் மகிழ்ச்சி அடைவதாகச் சொன்னாள். கோபத்தில் குலசேகரன் முகம் சிவப்பதைப் பார்க்கப் பார்க்கப் பரவசமாக இருப்பதாகவும் சொன்னாள். திருவண்ணாமலை வீதியில் கோபத்தில் அவன் துள்ளிக் குதித்ததைச் சொன்னாள்.  அவன் சண்டை இட்டதைப் பல்லக்கில் இருந்து எட்டிப் பார்த்ததும் தான் தான் என்று கூறினாள். அதன் பிறகே ஹொய்சள வீரர்களை அனுப்பிக் குலசேகரனைத் தடுத்ததாகவும் சொன்னாள். கோட்டைக் கிடங்கில் அவனைத் தள்ளியதும் அவள் தான் என்றாள். குலசேகரன் அவளிடம் அவள் ஏன் இத்தகைய கொடுமைகளை அவனுக்குச் செய்ய வேண்டும் என்றும் அதன் காரணம் என்ன என்றும் கேட்டான்.

கிருஷ்ணாயி சிரித்தாள். விளையாட்டுக்கு அவனைக் கிடங்கில் தள்ளி ஒரு மணி நேரம் கழிந்த பின்னர் விடுவிக்கலாம் என நினைத்த போதும் மன்னர் அதற்கு ஒத்துக்கொள்ளாமல் ஒரு வாரம் கடத்திவிட்டார் என்றாள். குலசேகரன் அதற்கு அவன் கிடங்கில் இருந்த சமயம் அவனுக்கு நல்லுபதேசங்கள் செய்த பெண்மணி யார் என்று கேட்டான்.  கிருஷ்ணாயி அதற்கு அவனிடம், "நீ தான் அவள் கண்களைப் பார்த்திருப்பாயே! அதிலிருந்து கண்டுபிடி!" என்றாள். குலசேகரன் தான் அதில் தேர்ச்சி பெற்றவன் இல்லை என்றும் எல்லாப் பெண்களின் கண்களும் தனக்கு ஒரே மாதிரி இருப்பதாகவும் சொன்னான். கிருஷ்ணாயி சிரித்தாள். ஆனாலும் உடனே அவனிடம், "வீரனே, நான் உன்னிடம் கொஞ்சம் நெருங்கிப் பேசவும் நீ என்னிடம் உரிமை கொண்டாடலாம் என நினைக்கிறாய் போலும்! எச்சரிக்கையோடு இரு!" என்று கூறிவிட்டு வெளியேறினாள். திகைத்தான் குலசேகரன். அப்போது கூடாரத்தின் திரையை வேறொரு பெண்ணின் வாளிப்பான கை மெல்ல மெல்ல விலக்கியது.  குலசேகரன் மேலும் திகைப்படைந்து அந்தப்பக்கம் பார்த்தான்.